1.34 pagi

Hi Sayang,
It’s 1.34 am.
I turn and turn, trying to sleep…
One arm under my forehead, eyes on the wall — our wall. Our wedding photo.

And then… I cry. Again.

Sayang... saya rindu.
Rindu yang tak tahu bila akan reda.
Rindu yang dalam, senyap, tapi menyesakkan.

Ya Allah,
Aku rindu suamiku.
Rahmati suamiku.
Dia insan yang sangat baik, ya Allah.
Dia suami yang baik.
Ampuni dia. Luaskan kuburnya. Terangi tempat rehatnya. Berikan dia kedamaian yang kekal.

Sayang…
I will keep saying it:
I miss you.
I love you.
And I promise — I will try harder.
To be stronger.
To be the woman you always saw in me, even when I couldn’t see her myself.

Are you proud of me, Sayang? Am I doing okay?
I hope you’re nodding, with that soft smile of yours.
Because I’m trying — not just for me. But for you. For us.

Moga Allah merahmati kita berdua.
Wherever we are — one in dunia, one in akhirat — may we both be held in love, always.

I love you, Sayang.
Always. And always again.

17 Jun 2025

Comments

Popular posts from this blog

When They Ask How I'm Doing

Pocket Money from Ibu